Δεν Γεννηθήκαμε Έτσι

Μεγαλώνουμε και σιγά σιγά αρχίζουμε να ξεχνάμε. Όχι απαραίτητα ποιοι είμαστε. Αυτό έρχεται πιο μετά.

Στην αρχή ξεχνάμε πώς νιώθαμε όταν ήμασταν πιο ελεύθεροι. Ξεχνάμε πώς είναι να γελάς χωρίς να σκέφτεσαι αν φαίνεσαι χαζός. Πώς είναι να αγαπάς χωρίς να περιμένεις ότι κάτι θα πάει στραβά. Πώς είναι να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να προσπαθείς συνέχεια να προστατευτείς.

Και όλα αυτά δεν συμβαίνουν τυχαία. Κάπου στην πορεία δημιουργούνται πληγές. Άλλες μικρές, άλλες μεγαλύτερες. Λόγια, απορρίψεις, φόβοι, άνθρωποι που σε έκαναν να κλειστείς λίγο περισσότερο.

Και χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να χτίζεις άμυνες. Στην αρχή οι άμυνες μοιάζουν απαραίτητες. Και ίσως είναι.

Γιατί όταν έχεις πληγωθεί, λογικό είναι να φοβάσαι μη ξανασυμβεί. Οπότε μαθαίνεις να προσέχεις.

Να κρατιέσαι.

Να ελέγχεις.

Να μην ανοίγεσαι πολύ.

Το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή συνηθίζεις τόσο πολύ αυτόν τον τρόπο, που ξεχνάς ότι δεν γεννήθηκες έτσι. Ξεχνάς ότι κάποτε ήσουν πιο αυθόρμητος.

Πιο ζωντανός.

Πιο κοντά σε εσένα.

Και μετά ξεκινάει το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι στο οποίο όλοι τρέχουν κάπου.

Να πετύχουν.

Να αποδείξουν πράγματα.

Να αποκτήσουν περισσότερα.

Σαν να παίζουμε όλοι μια τεράστια Monopoly και να πιστεύουμε ότι αν μαζέψουμε αρκετά, κάποια στιγμή θα νιώσουμε πλήρεις. Και ναι, ίσως για λίγο να νιώθεις καλά. Αλλά πολλές φορές όλο αυτό λειτουργεί σαν αντιπερισπασμός. Σαν ένας τρόπος να μην κάτσεις πραγματικά με τον εαυτό σου. Γιατί όταν μένεις μόνος και πέφτει λίγο η φασαρία, τότε αρχίζουν να βγαίνουν όλα όσα απέφευγες τόσα χρόνια.

Οι φόβοι.

Η μοναξιά.

Η ανάγκη να σε αγαπήσουν.

Η ανάγκη να νιώσεις αρκετός.

Και ίσως τελικά εκεί βρίσκεται όλη η δυσκολία. Στο ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν τόσο πολύ να μη νιώσουν πόνο, που στο τέλος απομακρύνονται και από τη χαρά. Μουδιάζουν λίγο λίγο. Κάποια στιγμή δεν χαίρονται πραγματικά.

Δεν ενθουσιάζονται εύκολα.

Δεν παίζουν.

Δεν αφήνονται.

Απλώς λειτουργούν.

Κι όμως, αν το σκεφτείς, τα περισσότερα πράγματα που μας έκαναν να νιώθουμε ζωντανοί όταν ήμασταν παιδιά ήταν απλά.

Ένα παιχνίδι.

Μια βόλτα.

Ένα καλοκαίρι με φίλους.

Το να γελάς μέχρι να πονάει η κοιλιά σου.

Δεν χρειαζόσουν τόσα πολλά για να νιώσεις γεμάτος. Ίσως λοιπόν το θέμα να μην είναι να γίνεις κάποιος άλλος. Ίσως το θέμα είναι να θυμηθείς. Να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν φοβηθείς τόσο πολύ. Πριν αρχίσεις να κρύβεσαι πίσω από ρόλους, επιτυχίες και άμυνες. Να θυμηθείς πώς είναι να παίζεις. Να αγαπάς. Να συνδέεσαι πραγματικά. Γιατί στο τέλος, όσο κι αν προσπαθούμε να το ξεχάσουμε, ο άνθρωπος δεν θέλει μόνο να επιβιώνει. Θέλει να νιώθει ζωντανός